Stijn en Brecht Lintermans

In aanloop naar Jogging Den Bos Rond op 1 April heb ik vandaag de 1ste sessie van Start 2 Run in goede banen mogen begeleiden.

Samen met een ervaren jogcoach André (die al 1100 mensen aan hun loopdiploma hielp), de enthousiaste Nele Van Rossem (turnkampioene), Mark Boel, Jan Van Rossem en Raf mochten we maar liefst 85 enthousiaste lopers begroeten op Sparta Den Bos.

De trainingen gaan door op dinsdag en donderdag!

De joggers die hier opgestart zijn kunnen bij deze met hun vragen bij mij terecht. Met veel plezier zal ik hen 10 weken helpen klaarstomen richting hun test van 5km.

































http://www.denbosfeest.be/

Ikzelf ben woonachtig te Okegem, Ninove. Wat weinig atleten uit het hardloopmilieu weten,
is dat ik al geruime tijd sportmassages geef.
Dit is vooral populair bij wielrenners, die al eens te kampen hebben met melkzuurophopingen.

Maar sportmassage is nog erg onbekend terrein voor heel wat hardlopers!
Ikzelf ben altijd erg gebaat geweest met mijn massages, en durf zelfs stellen dat dit
vooral blessurepreventief van groot nut is.

Deze sessies duren zo'n 55 min.
Hierbij worden beide ledematen stevig onder handen genomen.

Dit kan als herstel na een wedstrijd of zware trainingsweek, maar ook voorafgaand aan een wedstrijd
om met superbenen startklaar gemaakt te worden.

Sporters die interesse hebben, kunnen me mailen op lintermanstijn@hotmail.com

Groetjes!

Stijn

Het is alweer mijn laatste wapenfeit sinds mijn 2e plaats te Tongeren.
In Tongeren wist ik nog mijn goede stageform (Portugal) te benutten tegen een sterke Koen Neven.

Nadien zijn we aan het pistewerk begonnen. De 20km van Brussel was een doel, maar hiervoor werd niet
specifiek getraind. Helaas kwetste ik mij door de plotse omschakeling van kilometers, naar het snelheidswerk.
Een slepend hamstringletsel was het gevolg.
Heel wat fiets- en aquajogwerk nam de plaats in van het lopen. Zo reed ik met de koersfiets naar de zee,
iets wat ik al lang wilde doen.

In tussentijd ben ik in het huwelijksbootje gestapt, huwelijksreis naar het inspirerende Thailand.

Daarna hervatte ik de trainingen, en nam na 2,5 weken deel aan een recreatlon te Meisse.
Tot mijn verbazing trof ik daar Tim Cleirbout die even verbaasd keek als ik.

Helaas werd het geen strijd, want zijn team loste iets voor ons af.

Ik zat in een ploeg met Jeroen Van Godtsenhoven en zijn bevriend zwemmaatje.
Bij het lopen haalde ik enkele atleten bij, waardoor we 2e werden in het gemengde klassement.

Het volgende doel wordt de Brussels Ekiden, waar ik AS Riem/Team For Future wil bijstaan.

Inmiddels train ik ook VK Liedekerke als Fysical coach. Een leuke manier om mijn visie in een totaal
andere sportwereld te gebruiken.

EMC redt EK deelname Stijn Garain

Wat op zaterdag 7 mei een bijna-certitude leek, lag op dinsdag 10 mei weer heel wat verder verwijderd. Plaatste ik me op zaterdag nog voor het EK beloften, dan liep ik nauwelijks drie dagen later weer een verdomde spierscheur op. Een souplessetraining, gepland om de stijfheid uit de kuiten te lopen, mondde uit in een pijnlijke rechterkuit. Een gevoel dat ik jammer genoeg ken! Daags nadien maakte dokter-radioloog Mondet tijd vrij om mijn vermoeden te beamen. Verdict: een scheur in de rechterkuit of zoals dokters het wetenschappelijk omschrijven: in het distaal derde van de spierbuik van de mediale gastrocnemius wordt een lengtescheurtje gezien van 31,9 mm op een dikte van 3,9 mm en een breedte van 13,4 mm.

 Zoals ik al zei is dit een blessure die me niet vreemd is. Reeds 4 x (!) hield dergelijke hardnekkige blessure aan de rechterkuit me aan de kant. Het laatste jaar heb ik 3 x dergelijke blessures opgelopen.

Op het ogenblik dat het tot me doordrong welke revalidatie me te wachten stond brak het angstzweet me uit. Rusten ( minstens 2-3 weken?), herstellopen (opnieuw 2-3 weken?) en dan hopelijk beginnen denken aan conditieopbouw. Waar ik een doel van maakte leek plots geen doel meer te kunnen zijn. In het beste geval zou ik kunnen deelnemen aan het EK 10000 m maar met welke conditie?

Gelukkig liet onze begeleider/ploegmaat Stijn Lintermans de moed niet zakken en hij toverde wonderwel 2 dagen later een in mijn stoutste dromen niet te verbeelden revalidatiemogelijkheid  uit zijn mouw: een bezoek aan het ‘Medical Instruments Research Department’ of kortweg EMC op de universitaire campus te Diepenbeek. Wat iedereen wel kent maakte EMC tot een medisch gecontroleerd systeem.  Op welk principe heeft men verder gebouwd?

Wat vrijwel iedereen met ijs doet, doet EMC op een gecontroleerde, nauwkeurig en instelbare temperatuur. Koelen doen we bij letsels, scheuren, kneuzingen … Maar ook verwarmen kan in sommige gevallen aan de orde zijn.

Ik zal proberen mijn ervaringen bij deze toppers kenbaar te maken,  al ben ik geen expert in het medisch vakjargon.  "Toppers, dat zijn ze!"

Mijn bezoek startte met een uitzonderlijk onderzoek van de kuit. De probleemzone kon juist gelokaliseerd worden met grote precisie. Resultaat een juiste diagnose die  hetzelfde probleem aantoonde, een scheurtje in de rechterkuit!

Koenraad Kunnen, geassisteerd door Gunther Cloosen raadde me aan gedurende 30’ tot 45’ een voor mij nu al "magisch" toestel te gebruiken. Magisch toestel? Het principe lijkt eenvoudig maar er ging/gaat heel wat wetenschappelijk hoogtechnologisch onderzoek aan vooraf.

Het toestel waarover ik het heb is een mobiel medisch systeem om gekwetst weefsel af koelen.

Na de toepassing trokken we huiswaarts (ja hoor, we. Pieter Vierendeels vergezelde me immers naar het verre Diepenbeek). Tijdens de lange weg naar huis  trachtten we de overdonderende samenkomst en de vele info te plaatsen en te verwerken. Toch rezen er nog steeds vele vragen en onzekerheden richting het Europees Kampioenschap. Deze vragen toen al de wereld uit helpen leek ons niet mogelijk.

Daags na mijn bezoek kreeg ik van Koenraad en Gunther een geschenk waarvan vele sporters tot nog toe alleen maar kunnen dromen.

Een dag later stond er zowaar systeem bij me in de huiskamer. Mijn ogen nog niet goed uitgewreven lag ik op de zetel en kon ik met deze hulp starten. Koenraad kon me niet beloven dat een EK-deelname erin zat, laat staan dat ik er met een goede conditie zou staan. Evenmin kon hij beloven dat de spierscheur geheeld zou zijn over enkele dagen, … . De enige geruststelling die ik had was dat het toppers in hun vak zijn. Dit gecombineerd met de uitmuntende vakkennis van mijn kine Andy De Ridder en de revalidatiekennis van Stijn Lintermans gaven me toch al iet of wat meer gemoedsrust. 

De dagen nadien kwam ik de zetel niet meer uit! Dagen van 9 uur en langer eigenlijk bijna voelen dat er iets gebeurde waren geen uitzondering. Sta ik anders vroeg op om voor het werk een training af te werken dan kwam ik nu uit de veren om aan het toestel te ‘hangen’.

De combinatie van gecombineerd koelen (EMC) en de behandeling bij die andere topper, kiné Andy, maakte dat ik anderhalve week later opnieuw durfde los te lopen.

Na enkele trainingstochten en rustige duurlopen leek het ergste achter de rug… . maar niets was minder waar! Na enkele dagen zonder pijn in de kuit, begon de achillespees op te spelen! Een domper op de vreugde. Ook deze hield me voor anderhalve week aan de kant! Opnieuw veel koelen want het bleek een ontsteking te zijn als compensatie op de kuitblessure.

Na een periode van meer dan een maand, waarin ik met veel goede wil amper 40 km liep, was het EK ver weg.

Maar niet ver genoeg voor mijn trainer, kine, EMC, Stijn Lintermans en alle anderen die erin bleven geloven. Er bleek net genoeg tijd over te schieten om met een behoorlijke conditie aan de start van het EK 10000m te staan. Velen steunden en geloofden in mij en met onder meer een hoogtestage in Sankt Moritz trachtte ik me zo goed mogelijk voor te bereiden.

De periode tussen het BK 10000 m en het EK 10 000 m was heel intens. Op sportief vlak een zeer groot contrast tussen rusten en trainen, op het mentale vlak van bijna niet-deelname naar deelname, van conditieverlies tot conditiewinst. Op menselijk vlak leerde ik ook twee toppers kennen die niet alleen hun kennis etaleerden maar me nog meer wisten te motiveren. Bij deze ook speciale dank voor mijn trainer Bart Blommaert die je als de beste kan laten pieken, een kine die mijn lichaam door en door kent…  Kortom een entourage om u tegen te zeggen!

Zoals je kan lezen ben ik vol lof over het gebruik van het EMC systeem. Ik ben me ervan bewust dat dit apparaat, samen met de vakkennis van het EMC team, de vakkennis van mijn kine en de kennis van de trainer, ervoor zorgde dat ik me tijdig kon klaarstomen voor het EK!

Deze verbluffende techniek misschien ook jou kan helpen in de toekomst! Vertel het door aan kine, dokter, trainer, … Zeker en vast de moeite waard!

Meer nieuws over Brecht en Stijn op:

http://teamblommaert.skynetblogs.be/

De zomer werd afgebroken door de gekende reden. Na een rustperiode, keerde ik vol goede intenties terug op het trainingsveld. Op 16 september stootte ik mijn knie op het werk, en sindsdien heb ik niet echt voluit kunnen trainen.
Een formachterstand is het logische gevolg. Niets voor niets zou bevriend atleet Kim Barbé roepen...

Ik slaagde er toch in, om enkele trainingsaccenten aan te pikken, en was tijdig fit voor de aflossingsmarathon.
Ik liep er als 4e loper de 10km. Dit in een minuut trager dan 2 jaar terug.
Het gaat echter snel, daags nadien kreeg ik groen licht om te testen in de oefenveldloop van Kapelle Op Den Bos.

Brecht liep ook nog eens mee zaterdag, en deed het allesbehalve onaardig.

Een initiatief dat ik ieder atleet zou afraden, maar soms heeft een mens zoiets nodig om van alle ellende af te raken.
Ik werd er 3e, en mocht het podium beklimmen. Dat verliep toch zonder manken, en ook 2 dagen later liep ik een uur volledig pijnloos.

Een opsteker! En zo gaat het winterseizoen zondag alweer van start op de Cross Cup Relays te Gent.
In een ploeg met Gieljan Baete en Xavier Rondas vertegenwoordigen we 1 van de 2 TFF-ploegen.

TFF (Team For Future) is de naam van ons project met Bart Blommaert als hoofdcoach.

Een team voor de toekomst waar ik momenteel als atleet nog deel van uitmaak!

Het is leuk trainen met deze gezellige gemotiveerde bende!

Motivatie motiveert!

Sportieve groeten!
Stijn

Gisteren  mijn 2e wedstrijd sinds mijn rustperiode, en de 2e wegwedstrijd sinds de 20 km van Brussel.
Aan de start zag ik vooral Hans Reigel als concurrent, een man die deze periode altijd in topvorm is.

Van bij de start lag het aanvangstempo vrij hoog, we liepen rond de 3'00/km..

Ik besloot er dan maar een uitputtingsrace van te maken. De meeste atleten vielen af, enkel Hans, ik en een
mysterieuze atleet bleven over.
Toen we peilden naar de identiteit bleven we in het ongewisse, de naam deed er naar eigen zeggen niet toe.
Toegegeven puur sportfilosofisch had hij wel gelijk.
Lopen moesten we doen, de rest deed er niet toe!

Na de tempoversnelling van de, voor ons 'onbekende' atleet, leek diezelfde het even moeilijk te hebben.
Toch konden beide heren aanklampen, en verloor ik uiteindelijk de eindsprint.

De punch qua tempoversnelling die ikzelf op 600m van het einde plaatste bleek niet voldoende, en werd
door de snelle Reigel genadeloos afgestraft.

Het zilver was voor de 'mysterieuze atleet', die later ook het podium niet beklom.

We liepen een strak tempo van 3'11 gem, dat mezelf tevreden stemt, ook het gevoel zat lichamelijk goed!

Sportieve groeten!

Stijn L.




























nr.833


Ook neefje Bert Van De Winckel was weer van de partij, hij werd 5e jongen van zijn leeftijdscategorie!








































































Podium met minister van Sport, dhr. Muyters.